On Friendship

 On Friendship by khalil Gibran

On Friendship: Summary

The poem consists of 3 stanzas. The 1st stanza is made up of 4 lines. The 2nd stanza is made up of 11 lines. The 3rd stanza is made up of 7 lines. Hence, the entire poem consists of 22 lines in total. The speaker of this poem is Almustafa, the prophet, and it is written in the first person.

“Your friend is your needs answered.

He is your field which you sow with love and reap with thanks giving.

And he is your board and your fireside.

For you come to him with your hunger, and you seek him for peace.”

In this stanza, Almustafa says that a friend can be the solution to all your problems. Love and Thanksgiving are essential in friendship to show that you value your friend as much as a farmer values the harvest that feeds his family. Almustafa compares a friend with an inn at which you can arrive after traveling throughout the day. Your friend is sure to provide you with a bed to sleep in and a warm fire. You can ask him for food if you are hungry and a kind word if you are not restful.

ਇਸ ਪਉੜੀ ਵਿੱਚ, ਅਲਮੁਸਤਫਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਹੱਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਧੰਨਵਾਦ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਓਨੀ ਹੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜਿੰਨੀ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਉਸ ਫ਼ਸਲ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਢਿੱਡ ਭਰਦੀ ਹੈ। ਅਲਮੁਸਤਫਾ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਇੱਕ ਸਰਾਏ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਦਿਨ ਭਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਦੋਸਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੌਣ ਲਈ ਇੱਕ ਬਿਸਤਰਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਰਮ ਅੱਗ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਸ਼ਬਦ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹੋ।

2nd stanza:

 

“When your friend speaks his mind, you fear not the “nay” in your own mind, nor do you withhold the “ay.”

And when he is silent, your heart ceases not to listen to his heart;

For without words, in friendship, all thoughts, all desires, all expectations are born and shared, with joy that is unacclaimed.

When you part from your friend, you grieve not;

For that which you love most in him may be clearer in his absence, as the mountain to the climber is clearer from the plain.

And let there be no purpose in friendship save the deepening of the spirit.

For love that seeks aught but the disclosure of its own mystery is not love but a net cast forth: and only the unprofitable is caught.”

In this stanza, poet says that when your friend asks for your opinion on something, you should be absolutely honest with him. You should say no if you disapprove, and you should heartily affirm your support where you feel it is due. Even when your friend stops speaking, there should be a silent communion between both your hearts. Friendship is a language that can communicate non-verbally as well. All the wants and needs of your friends, all his deepest thoughts, and his expectation from you should be clear to you even when they are not directly voiced. Only then will there be joy in friendship. When you say goodbye to your friend, it should not sadden you. Just as a climber can see the mountain more clearly from the plains, your friend’s absence may make it clear to you what you miss the most about him. One should only make friends deepen his soul, and establish stronger bonds. A love that is not unconditional is nothing more than a net cast to make selfish gains. However, this trap is only successful in capturing that which will prove to be of no profit to anyone.

ਇਸ ਪਉੜੀ ਵਿੱਚ, ਕਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦੋਸਤ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਏ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥਨ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦੋਸਤ ਬੋਲਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਸਾਂਝ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੋਸਤੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ ਜੋ ਗੈਰ-ਮੌਖਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੀ ਸੰਚਾਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਡੂੰਘੇ ਵਿਚਾਰ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਸਦੀ ਉਮੀਦ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾ ਕਹੇ ਜਾਣ। ਕੇਵਲ ਤਦ ਹੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸੁਆਰਥੀ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਜਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਜਾਲ ਸਿਰਫ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।

3rd stanza:

“And let your best be for your friend.

If he must know the ebb of your tide, let him know its flood also.

For what is your friend that you should seek him with hours to kill?

Seek him always with hours to live.

For it is his to fill your need, but not your emptiness.

And in the sweetness of friendship, let there be laughter and sharing of pleasures.

For in the dew of little things, the heart finds its morning and is refreshed.”

In this stanza, poet says that you should reserve your best moments to spend them with your friend. Meet him not only when you have a little spare time but when you have ample free time as well. Your friend can fill your need but not your emptiness. Friendship should make you want to laugh and to share all the pleasurable experiences of your life. It is these little things that friends do for each other that refresh man’s soul after a hard day of living in this difficult world.

ਇਸ ਪਉੜੀ ਵਿੱਚ, ਕਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਣ ਲਈ ਰਾਖਵਾਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖਾਲੀ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਸਗੋਂ ਉਦੋਂ ਵੀ ਮਿਲੋ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਾਫ਼ੀ ਖਾਲੀ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਦੋਸਤ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਖਾਲੀਪਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਦੋਸਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੱਸਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਜੋ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਿਨ ਜੀਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

About the Poet:

Kahlil Gibran was born on 6th January 1883 in Bsharri, Lebanon. Being very poor, his learning was limited to regular visits to a village priest who taught him the essentials of religion and the Bible, alongside the Syrian and Arabic languages.

When Gibran was eight, his father was accused of tax evasion and was sent to prison. The Ottoman authorities confiscated the Gibrans’ property and left them homeless. The strong-willed mother decided that the family should immigrate to the U.S.

They arrived in Boston in 1895. Having no formal education, Gibran was placed in an ungraded class reserved for immigrant children, who had to learn English from scratch. Gibran’s curiosity also led him to the cultural side of Boston, which exposed him to the rich world of theatre, Opera, and artistic Galleries.

In 1904 Gibran had his first art exhibition in Boston. From 1908 to 1910, he studied art in Paris with August Rodin. In 1912 he settled in New York, where he devoted himself to writing and painting. Gibran’s early works were written in Arabic, and from 1918 he published mostly in English. In 1920 he founded a society for Arab writers called Mahar.

Gibran died in New York on 10th April 1931.

ਕਵੀ ਬਾਰੇ:

 ਖਲੀਲ ਜਿਬਰਾਨ ਦਾ ਜਨਮ 6 ਜਨਵਰੀ 1883 ਨੂੰ ਬਸ਼ਰੀ, ਲੇਬਨਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਕੋਲ ਨਿਯਮਤ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸੀਰੀਆਈ ਅਤੇ ਅਰਬੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਧਰਮ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲਾਂ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਜਿਬਰਾਨ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ 'ਤੇ ਟੈਕਸ ਚੋਰੀ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਓਟੋਮੈਨ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਜਿਬਰਾਨ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਘਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਅਮਰੀਕਾ ਪਰਵਾਸ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ 1895 ਵਿੱਚ ਬੋਸਟਨ ਪਹੁੰਚੇ। ਕੋਈ ਰਸਮੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਿਬਰਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਰਾਖਵੀਂ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਗ੍ਰੇਡਿਡ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਿੱਖਣੀ ਪੈਂਦੀ ਸੀ। ਜਿਬਰਾਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੋਸਟਨ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪੱਖ ਵੱਲ ਵੀ ਲੈ ਜਾਇਆ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਥੀਏਟਰ, ਓਪੇਰਾ ਅਤੇ ਕਲਾਤਮਕ ਗੈਲਰੀਆਂ ਦੀ ਅਮੀਰ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਇਆ। 1904 ਵਿੱਚ ਜਿਬਰਾਨ ਨੇ ਬੋਸਟਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਕਲਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਲਗਾਈ ਸੀ। 1908 ਤੋਂ 1910 ਤੱਕ, ਉਸਨੇ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਅਗਸਤ ਰੋਡਿਨ ਨਾਲ ਕਲਾ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। 1912 ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਸੈਟਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਪੇਂਟਿੰਗ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਬਰਾਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਅਰਬੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ 1918 ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀਆਂ। 1920 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਅਰਬ ਲੇਖਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਿਸਨੂੰ ਮਹਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਬਰਾਨ ਦੀ ਮੌਤ 10 ਅਪ੍ਰੈਲ 1931 ਨੂੰ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਈ।

    ).  poem