The School For Sympathy 10+2 English

 

L-1 THE SCHOOL FOR SYMPATHY

                     -E.V.LUCAS

Who is the writer of the chapter ' The School for Sympathy'?

Ans. E. V. Lucas

2. Which was the most difficult day?

Ans. The blind day.

3. What was the name of the head girl?

Ans. Millie.

4. What was the name of the gardener?

Ans. Peter

5. How old was Peter?

Ans. Peter was hundred years old.

6. Who was the girl in red, walking on crutches?

Ans. Beryl.

7. What does the writer tell us in this story?

Ans The writer tells us about a new type of school.

8. Miss Beam was a middle-aged woman. (True/False)

Ans. True

9. Who was walking up and down the terrace with a tall girl?

Ans. Miss Beam.

10.Which colour was Miss Beam’s hair turning to?

Ans. Grey.

11.On the lame day one arm was tied. (true/false)

Ans. False.

SHORT Q/A

Q.1. What does the author tell us about Miss Beam?

Ans. Miss Beam was a middle aged, kind and noble lady. She was authoritative and full of understanding. Her hair was beginning to turn grey.

 ਮਿਸ ਬੀਮ ਇੱਕ ਮੱਧ-ਉਮਰ ਦੀ, ਦਿਆਲੂ ਅਤੇ ਨੇਕ ਔਰਤ ਸੀ। ਉਹ ਅਧਿਕਾਰਤ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਸਫੈਦ ਹੋਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।

 Or

Ans. The author describes Miss Beam as a middle-aged, kind, understanding, and authoritative lady. She was gentle and motherly, with greying hair and a comforting presence that made children feel at home.

Or

Answer:

Once the author visited Miss Beam’s school. It taught normal school subjects and also made the students sympathetic, thoughtful and kind. The author saw many handicapped children. Actually they were all healthy. They were playing at being crippled. Each child was made to have one blind day, one lame day, one dumb day and one maimed day in a term.

This made the students understand the misfortunes of the handicapped. The blind day was very troublesome. At the end of the visit, the author thought that Miss Beam’s school did a very useful service in making the students sympathetic and kind.

Q.2. What was the real aim of Miss Beam's School?

Ans. To make students thoughtful, helpful and good citizens.

ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਵਾਨ, ਮਦਦਗਾਰ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਨਾਗਰਿਕ ਬਣਾਉਣ ਲਈ

Or

 The real aim of Miss Beam's School was to make them thoughtful and fill humanity and Citizenship in them.

 ਮਿਸ ਬੀਮ ਸਕੂਲ ਦਾ ਅਸਲ ਉਦੇਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਵਾਨ ਬਣਾਉਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਭਰਨਾ ਸੀ।

Or

Ans. The real aim of Miss Beam’s school was to teach thoughtfulness, humanity, and citizenship. Her goal was to develop sympathy and kindness in children rather than just fill their minds with facts.

Q.3. Why did the author feel sorry for some of the children?

Ans. Because they seemed to be handicapped. 

ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਪਾਹਜ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।

Or

The author felt sorry for some of children because they were not as healthy and active as he wished. They looked physically handicapped.

 ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ 'ਤੇ ਤਰਸ ਆਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਓਨੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਅਤੇ ਸਰਗਰਮ ਨਹੀਂ ਸਨ ਜਿੰਨੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਪਾਹਜ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।

Or

Ans. The author felt sorry because he saw children who appeared to be blind, lame, and crippled. He thought they were genuinely suffering from physical disabilities.

Q.4. Were the children playing in the  really physically handicapped?

Ans. No, the children  playing in the ground were not realty handicapped.

Or 

 It was only a day for them to act as lame or blind, dumb or deaf to get a real understanding of misfortune.

Or

Ans. No, the children were not really handicapped. They were pretending to be disabled as part of Miss Beam’s teaching method to help them understand the difficulties faced by differently-abled people.

 

Q.5. Why were the children acting to be blind, deaf or lame?

Ans. By this method, they were trained to know the misfortune/ pain of the handicapped. 

ਨਹੀਂ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਬੱਚੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਪਾਹਜ ਨਹੀਂ ਸਨ।

Or

So they would become helpful to the handicapped. The children were doing so in order to get a real appreciation and understanding of misfortune:

 

ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅਪਾਹਜਾਂ ਲਈ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣ ਜਾਣਗੇ। ਬੱਚੇ ਅਜਿਹਾ ਇਸ ਲਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਦੀ ਅਸਲ ਕਦਰ ਅਤੇ ਸਮਝ ਮਿਲ ਸਕੇ:

Or

Ans. The children acted blind, deaf, or lame so that they could experience the hardships faced by people with disabilities and learn sympathy, understanding, and kindness toward them.

Q.6. What is the educative value of a blind, deaf or a lame day?

Ans. The educative value of these days is that the children become sensilized to the sufferings of physically handicapped.

 

 ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਿੱਖਿਆਦਾਇਕ ਮਹੱਤਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬੱਚੇ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਪਾਹਜਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

Or

Ans. These days help children understand and appreciate the challenges faced by people with disabilities. They teach kindness, helpfulness, and compassion, qualities essential for good citizenship.

Q.7. Which day was the most difficult for children?

Ans. The blind day was the most difficult day. 

ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਦਿਨ ਸੀ।

Or 

On blind day,all the time one feared that he was going to be hit by something. The blind day was the most difficult for children. Since the eyes were bandaged, they could not see anything. They feared that they were going to be hit by something. Sitting down was a relief.

 ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਪੱਟੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਬੈਠਣਾ ਇੱਕ ਰਾਹਤ ਸੀ।

 Or

Ans. The blind day was considered the most difficult because the child could not see anything and had to depend completely on others for help.

 

Q.8. Who did Miss Beam lead the author to?

Ans. A girl whose eyes were bandaged.

ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਪੱਟੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

Or

 Miss Beam lead the author to the girl whose eyes were bandaged. Miss Beam led the author to one of the bandaged girls. Her eyes were under the folds, as black as ash-buds.

 ਮਿਸ ਬੀਮ ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਉਸ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਲੈ ਗਈ ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਪੱਟੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਮਿਸ ਬੀਮ ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਪੱਟੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕੋਲ ਲੈ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੱਲਿਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਸੁਆਹ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀਆਂ ਸਨ।

Q.9. How did the girl with the bandaged eyes feel on her blind day?

Ans. The blind day was the most difficult day. On this day, all the time one feared that he was going to be hit by something. She had no idea that it was so awful to be blind. 

ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਦਿਨ ਸੀ। ਇਸ ਦਿਨ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਡਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਇੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। 

Or

She feared that/ she was going to be hit, by something. Sitting down gave her relief.

ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ/ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਬੈਠਣ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰਾਹਤ ਮਿਲੀ। 

Or

She felt fear all the day. She lived in danger.

 ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।

Q.10. What does the girl tell the author about her guides ?

Ans. She told that guides were very good and careful.

ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਗਾਈਡ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਸਨ। 

Or 

. The girl tells the author that her guides were pretty good. They were not so careful as she would be when it was her turn. Those that had been blind already were the best.

  । ਕੁੜੀ ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਗਾਈਡ ਕਾਫ਼ੀ ਚੰਗੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੰਨੇ ਸਾਵਧਾਨ ਨਹੀਂ ਸਨ ਜਿੰਨੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ 'ਤੇ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੰਨ੍ਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ।

Q.11. What, according to girl with the bandaged eyes it is almost a fun? 

Ans. To tell about the surroundings to others. According to the bandaged girl having a leg tied up and hoping about a crutch is almost a fun.

 ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣਾ। ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੱਤ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਬੈਸਾਖੀ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਨਾ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਗੱਲ ਹੈ।

Q.12. Why does she say that her head aches all the time on her blind?

Ans. On this day, all the time one feared that he was going to be hit by something. 

ਇਸ ਦਿਨ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। 

Or

Her head aches all the time just from dodging  things that probably were not there.

 

ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।

Or

Ans. The girl with the bandaged eyes said her head ached because she constantly dodged imaginary obstacles, fearing she might be hit by something she could not see.

Q.13. What does the girl with the bandaged eyes tell the author about the head girl?

Ans. She tells that the head girl Mille is very nice.  

Or 

She told the author that the head girl was awfully decent.

 

ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹੈੱਡ ਗਰਲ ਮਿੱਲ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ।

 ਜਾਂ 

ਉਸਨੇ ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਹੈੱਡ ਗਰਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਸੀ।

Or

Ans. The girl with the bandaged eyes said that the head girl’s name was Millie, described her as wearing a blue skirt and pink blouse, and added that Millie was “awfully decent.”

ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੈੱਡ ਗਰਲ ਦਾ ਨਾਮ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਨੀਲੀ ਸਕਰਟ ਅਤੇ ਗੁਲਾਬੀ ਬਲਾਊਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਿਲੀ "ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਸੀ।"

Q.14. What does she say about the gardener?

Ans. She says that he is hundreds of years old. She says that his name is Peter.

 

 ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਪੀਟਰ ਹੈ।

Or

Ans. The girl with the bandaged eyes told the author that the old gardener’s name was Peter and jokingly said he was “hundreds of years old.”

Q.15. What made Miss Beam think that there was something in her system?

Ans. Miss Beam was right to think so because her school had taught the author to share the sorrow of others. 

 ਮਿਸ ਬੀਮ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਸੋਚਣਾ ਸਹੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਸਕੂਲ ਨੇ ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ।

Or

Ans. When the author said he had become more thoughtful after guiding the blindfolded girl, Miss Beam realized her system was effective in developing sympathy and understanding among students.

II Long Answer Type Questions:

1. What did the author see in Miss Beam’s school at first sight? How did he feel about it?

Ans. When the author first visited Miss Beam’s school, he saw a large garden and cheerful children playing. However, he soon noticed that some children appeared to be blind, lame, or crippled. One girl had her eyes covered with a bandage, another used a crutch, and some looked helpless. This sight filled the author with sadness and pity, as he thought they were genuinely disabled. He felt sorry for them and wondered why there were so many handicapped children in one school. Later, he learned that these disabilities were part of Miss Beam’s unique teaching method to develop sympathy in her students.

ਉੱਤਰ: ਜਦੋਂ ਲੇਖਕ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਸ ਬੀਮ ਦੇ ਸਕੂਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਾਗ਼ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਬੱਚੇ ਖੇਡਦੇ ਦੇਖੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਲੰਗੜੇ ਜਾਂ ਅਪਾਹਜ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਦੂਜੀ ਨੇ ਬੈਸਾਖੀ ਵਰਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਬੇਵੱਸ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੇ ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਪਾਹਜ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਤਰਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਸਾਰੇ ਅਪਾਹਜ ਬੱਚੇ ਕਿਉਂ ਸਨ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਅਪਾਹਜਤਾਵਾਂ ਮਿਸ ਬੀਮ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਮਦਰਦੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਲੱਖਣ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਧੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਨ।

2. Give a brief character-sketch of Miss Beam.

Ans. Miss Beam was a kind-hearted, understanding, and compassionate woman devoted to moral education. She was middle-aged, gentle, and comforting, with a motherly appearance that made children feel secure. She believed education should not only focus on academics but also on humanity and sympathy. Her innovative system taught children to understand and share the pain of others through practical experience. Miss Beam’s approach reflected her wisdom and deep understanding of human nature. She combined discipline with kindness and inspired her students to become thoughtful and responsible citizens. Her school was truly a “School for Sympathy,” guided by her noble vision.

ਉੱਤਰ: ਮਿਸ ਬੀਮ ਇੱਕ ਦਿਆਲੂ, ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਹਮਦਰਦ ਔਰਤ ਸੀ ਜੋ ਨੈਤਿਕ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਮੱਧ-ਉਮਰ ਦੀ, ਕੋਮਲ ਅਤੇ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਸਿੱਖਿਆ ਸਿਰਫ਼ ਅਕਾਦਮਿਕ ਸਿੱਖਿਆ 'ਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਹਮਦਰਦੀ 'ਤੇ ਵੀ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਨਵੀਨਤਾਕਾਰੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰਕ ਅਨੁਭਵ ਰਾਹੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਇਆ। ਮਿਸ ਬੀਮ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਉਸਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਦਿਆਲਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਵਾਨ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਨਾਗਰਿਕ ਬਣਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਦਾ ਸਕੂਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ "ਹਮਦਰਦੀ ਲਈ ਸਕੂਲ" ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਉੱਤਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਸੀ।

3. What is the theme of the lesson ‘The School for Sympathy’?

Ans. The main theme of The School for Sympathy is the importance of developing compassion, kindness, and understanding for others. E.V. Lucas highlights that true education goes beyond learning facts, it lies in shaping good human beings. Miss Beam’s school follows a unique method where children experience temporary disabilities like blindness or lameness to understand the struggles of the less fortunate. This teaches them empathy, patience, and helpfulness. The story emphasizes moral education over intellectual learning and promotes the idea that a truly educated person is one who can feel and share another’s sorrow. Humanity, not just knowledge, defines real education.

4. Give a brief account of the author’s visit to Miss Beam’s school.

Ans. The author visited Miss Beam’s school to learn about her innovative teaching methods. At first, he saw cheerful children but felt sorry for some who seemed disabled. Miss Beam explained that these children were not truly handicapped; they were observing “blind,” “lame,” or “dumb” days to understand others’ difficulties. The author met a girl on her blind day and guided her around the garden, describing everything to her. This experience made him more thoughtful and aware of the struggles of the disabled. He left the school deeply impressed, realizing the true purpose of education, to build sympathy and humanity in students.

5. ‘In the course of the term every child has one blind day, one deaf day, one maimed day, one dumb day.’ What were the children expected to do on these days?

Ans. On these special days, each child at Miss Beam’s school experienced a temporary disability to understand the hardships faced by others. During the blind day, students had their eyes bandaged and were guided by others. On the lame day, they used a crutch to move, while on the dumb day, they could not speak. Similarly, on the deaf day, they had to communicate through gestures. These exercises taught the children patience, understanding, and helpfulness. The helpers also learned to be kind and considerate. The system made students realize the value of sympathy and the importance of helping those in need.

Prepared by DK 

Government Kenya Senior Secondary School Khanauri Mandi Sangrur Punjab